Czarnogóra

Fakty

- Hymn: O, jasna majowa jutrzenko

» Geograficzne

- Powierzchnia: 13 812 km²

» Populacja

- Ilość ludności: 672 180

- Gęstość zaludnienia : 48,7 osób/km²

- Języki: czarnogórski, serbski, albański, bośniacki, chorwacki, serbsko-chorwacki

» Ekonomiczne

- Waluta: euro

    Czarnogóra

    Czarnogóra jest mniejszą z dwóch republik wchodzących w skład państwa Serbia i Czarnogóra. Leży na Półwyspie Bałkańskim, nad Adriatykiem. Od północnego zachodu i północy Czarnogóra graniczy z Chorwacją oraz Bośnią i Hercegowiną, natomiast od południowego wschodu z Albanią. Powierzchnia republiki wynosi zaledwie 13, 8 tys. km2, a liczba mieszkańców 605 575 – (dane z roku 2001), w przeważającej większości narodowości czarnogórskiej (62%). W świecie kraj ten znany jako Montenegro (monte – góra, negro – czarna), a w Polsce jako Czarnogóra. To śródziemnomorskie państwo ma aż 250 km wybrzeża z czego 70 km zajmują piaszczyste plaże.

    Trasa do Czarnogóry prowadzi przez Czechy, Austrię, Chorwację aż po samą perłę Adriatyku, którą jest Dubrownik.

    Czarnogóra to przede wszystkim piękne widoki, wspaniała, krystalicznie czysta woda. Czarnogórcy są bardzo gościnni i przyjaźnie nastawieni do turystów z Polski. Czarnogórcy często podkreślają, że najważniejszym ich bogactwem są kobiety. Kolejność ich faworyzowania jest następująca: na pierwszym miejscu stawiają mamę, potem córkę, siostrę a później dopiero swoją żonę. Tłumaczą to tym, że każda żona może być i jego i czyjaś, zaś matka, córka i siostra są tylko jego.

    W Czarnogórze znajdziemy wiele interesujących miejsc i miasteczek. Jednym z nich jest Bar – jedno z najstarszych miast, słynące z najstarszych w świecie drzew oliwnych. Bar to także ważny port i węzeł kolejowy, bardzo dobrze zachowały się tu mury miejskie, stare wieże, uliczki, kościół Św. Mikołaja oraz pałac z malowidłami i łaźnią turecką. Okolica ta słynie także z produkcji oliwy z oliwek. Zgodnie z legendą żaden mieszkaniec Baru nie może dostać ślubu, jeżeli nie zasadzi co najmniej dziesięciu drzew oliwnych. Znajdziemy tu także miejską plażę, która jest w samym centrum Baru, przed hotelem Topolica. Ma 750m długości i powierzchnię 21 tys.m2. Z kolei na południe od miasta, w zatoce u podnóża góry Volujica, znajduje się plaża Crvena stijena – osiągalna tylko od strony morza. Natomiast 10 km na południe od Baru – znajduje się plaża Veliki pijesak, która ma 380m długości.

    Kotor to przepiękne miasto zbudowane z białego kamienia, obok którego znajduje się jedyny na południu Europy fiord.

    Stare Miasto w Kotorze jest jednym z najlepiej zachowanych średniowiecznych zespołów miejskich i gdyby zorganizować konkurs na najładniejszą starówkę na wschodnim wybrzeży Adriatyku, Kotor miałby szansę zająć drugie miejsce po Dubrowniku. Zabytkowa część miasta od 1979r. znajduje się na Liście Światowego Dziedzictwa Kulturalnego i Przyrodniczego UNESCO. System fortyfikacji z murami obronnymi o długości 4,5 km, 20 m wysokości i 15 m szerokości stanowił ochronę od strony morza i lądu. W mieście znajdują się liczne pałace: Pima, Drago, bizantyjski, Grubonia. Symbolem Kotoru jest wieża Zegarowa z XVI w. ze średniowiecznym pręgierzem.

    A jeśli ktoś szuka pięknych piaszczystych plaż, to powinien zwrócić uwagę na miasto Ulcinj, które jest najbardziej na południe wysuniętym miastem Czarnogóry. W Ulcinju i najbliższej okolicy jest bowiem kilka plaż. W zatoce u podnóża półwyspu, na którym wzniesiono starówkę, przy ul. Obala Borisa Kidrica położona jest zwykle zatłoczona, piaszczysta Mała Plaża miejska – 375m długości. Kilka plaż położonych jest na wschód od starówki, przy hotelach – wzdłuż ulicy Steva Dakonovica. Najsłynniejsza z czarnogórskich plaż – Velika plaza to prawdopodobnie największe nagromadzenie piasku na wschodnim wybrzeżu Adriatyku. Rozciąga się na południowy wschód od Ulcinja i ma długość od 10 do 13 km a szerokość od 60m. Miasto Ulcinj znane było jako europejski targ niewolników. Do dzisiaj można spotkać tutaj mulatów – potomków niewolników murzyńskich.

    Odwiedzając Czarnogórę warto także zobaczyć wyspę artystów o średniowiecznej, śródziemnomorskiej architekturze zwaną Świętym Stefanem. Granatowe morze omywa skalistą wysepkę, na której stoją stłoczone kamienne domki z czerwonymi dachami – a właściwie jest to półwysep, połączony z lądem piaszczystą mierzeją z kamienną podmurówką. Początkowo na wysepce wzniesiono tylko dwanaście domów, po jednym dla każdej rodziny rodu Pastrovic i otoczono je murami obronnymi. Stopniowo domostw przybywało, aż powstałe miasteczko zajęło całą wysepkę. Pastroviciowie zamieszkiwali ją do lat 50 –tych XX wieku.

    Komentarze

    Copyright © WorldTramp.pl 2009-2012